2 dagar til brottfarar

Kaeru vinir!

Gledilegt árid.

Sídustu dagar hérna í Ungverjalandi eru bunir ad vera frábaerlega reynslurikir og skemmtilegir. Sidustu viku eyddi ég sem túristi í Búdapest, fór um allt, skodadi litla baei i nagrenni borgarinnar, og kíkti svo á söfn, listasyningar og kirkjugarda i stórborginni.
Á fimmtudag kíkti ég til László, thvodi af mér föt, og vid plönudum ferdalag. Fundum ódyra bílaleigu og sváfum. Daginn eftir sóttum vid bílinn, komumst ad thvi ad adalkostnadur yrdi bensín. Vid leigdum 18 ára vínraudan ópel á 5000 kall yfir helgina. Lögdum af stad - keyrdum hingad og thangad, skodudum landslag sem var ad mestu thokukennt og blautt, keyrdum yfir til Slóvakíu og eyddum um thad bil 15 mínútum thar - keyrdum aftur til Ungverjalands, upp í fjöllin, stoppudum í veidiskálathorpi og gengum upp á fjall í thykkum skóginum í kolnidamyrkri. Svaedid er víst stútfullt af villisvínum og elgum, en vid hittum engin á för okkar- sáum bara fullt af sporum. Fljótlega fórum vid ad sjá stjörnurnar, en hins vegar haettum vid ad sjá göngustíginn. Thegar vid vorum hálfnadir upp á toppinn (thad var fjallstoppur i midjum skoginum) komumst id ekki lengra. Engar fleiri stikur sjáanlegar, og okkur leist ekkert á ad villast í dimmum skóginum med göltunum og kúnum. Thannig ad - vid héldum heim (í bilinn). Sváfum thar (ekki svo) vaerum svefni, og héldum áfram daginn eftir. Skodudum fleiri thokufyllta fjallstoppa, gamla kastalabaei og annad thviumlikt. Laszló syndi mér thorpid sem foreldrar hans fóru í brudkaupsferd. Gullfallegur kastalabaer med litlum fossi sem haegt er ad labba bakvid - allavega ad vetri til - og thad var ótrúleg sjón! Med theim fallegustu í ferdinni..! Helmingur fosssins var frosinn svo ad vid löbbudum medfram risastórum grylukertum - hefdi ekki verid gott ad fá eitt theirra i hausinn.
Thessari nótt eyddum vid á bílastaedi fyrir framan kastala. Besta útsyni sem ég hef haft frá svefnherbergisglugga - ekki vodalega mikid naedi samt. Thetta var á laugardagsnóttu thannig ad vid vöknudum um midja nótt thegar vid fengum nágranna sem voru ad halda eitt lítid "Bílarave" - sem thydir dynjandi bassi og hörd áfengisdrykkjukeppni í um thad bil klukkustund. En ég svaf vaert. Betur en daginn ádur í ísköldu veidimannathorpinu.

Byrjudum daginn á badi í Miskolc, í nátturuhellum thar - sem er buid ad breyta í "audlind" med tilheyrandi midasölum og nuddpottum. Héldum svo nordur, og fengum okeypis ferd um staersta helli Ungverjalandi (í Aggtelek. Eldgamall dropasteinshellir sem liggur milli Ungverjalands og Slóvakíu. Vid fórum med vinkonu Laszlós, en pabbi hennar vann sem leidsögumadur í hellinum. Hún sagdi mér ad afi hennar og amma hefdu falid sig tharna fyrir Sovíetmönnum í seinni Heimstyrjöldinni í tvaer vikur.

Eftir thetta keyrdum vid lengra austur og endudum aftur hjá foreldrum Lászlós. Thar fengum vid audvitad hlyjar móttökur og fullt af gódum mat, mjúkt rúm og dágódan nestispoka daginn eftir.

Hér er ég, kominn aftur, og tharf ad byrja ad pakka. Saeki hjólid mitt i vidgerd á eftir og fae naest sidasta kaffibollann af besta kaffi í Búdapest.

Hafid thad sem best!

Kv. Viktor.